Friday, October 21, 2016

" ဆည္မႏိုင္တဲ့ စုန္ေရ "

 "အေမကသားကို မခ်စ္ပါဘူးဗ်ာ"
"နင္က ခ်စ္စရာ ေကာင္းတာကိုး အေကာင္ရဲ႕"
"အေမက သားကို ဆိုအေကာင္းကိုမေျပာဘူး"
"ေအးေဟ့ ငါ့သားေလး သိပ္ခ်စ္တာပဲ ေတြ ဘာေတြ ေျပာမေနအားဘူး ၊ လုပ္စားရတာ ေမာရတဲ့ၾကား နင္ကတစ္မ်ိဳး ေရာ့ ဒီမွာ လက္ဖက္ရည္ဖိုး ထားခဲ့တယ္ သြားမယ္ "
ကြၽန္ေတာ္ျပံဳးလိုက္သည္။ ေသခ်ာေအာင္ ေစာင္ထဲက ေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္သည္။ ပိုက္ဆံ တစ္ေထာင္တန္ကိုျမင္မွ ေစာင္ျခံဳၿပီး အသာျပန္ေကြးေနလိုက္သည္။
မနက္ခင္းတိုင္းၾကား ရျမဲအသံေတြထဲ မွာ အေမ ေနာက္ဆံုးေျပာေနက် လက္ဖက္ရည္ ဖိုး ထားခဲ့တယ္ ဆိုတဲ့ အသံသည္ ကြၽန္ေတာ္မနက္ခင္း တိုင္းအတြက္ အသာယာဆံုး ေတးသံပင္ျဖစ္သည္။ တခါ တရံ ငါးရာတန္ ထားခဲ့လွ်င္ဂ်ီက် တတ္လို႔ အခုဆို တစ္ေထာင္တန္ သာထားခဲ့တာမ်ားသည္။ အေမ က နံနက္လင္းသည္ႏွင့္ မုန္ ့ေစ်းေတာင္းျပင္ ၿပီးေစ်းထြက္သည္။ ကြၽန္ေတာ္က ၁၀ တန္းေအာင္ၿပီး အေဝးသင္ တကၠသိုလ္ တတ္ရန္ ေစာင့္ ေနသည့္ အေဝးသင္ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားႀကီး ျဖစ္သည္။ေနဖင္ထိုး လို႔ ေက်ာပူမွ အိပ္ယာထ တာကေတာ့ ၁၀ တန္းေျဖၿပီး ကတည္းက စြဲခဲ့တဲ့ ကြၽန္တာ့္ အက်င့္ ပါ။ အေမ့ ကိုဝိုင္းကူဖို႔ ဆို တာ မစဥ္းစားခ်င္ပါ။ အေမတစ္ေယာက္တည္းေစ်း ေရာင္းသြားလည္း အဆင္ေျပတာပဲေလ။ကြၽန္ေတာ္ တို႔ သားမိ ႏွစ္ေယာက္အတြက္ အေမ့ မုန္ ့ေစ်းေတာင္းေလး ကအဆင္ေျပသည္။အလုပ္မလုပ္ခ်င္ ၍မဟုတ္ ၊ကြၽန္ေတာ္ လုပ္ခ်င္သည္။ ကြၽန္ေတာ္ဘဝ ၏တိုးတတ္ရာ ႐ွာခ်င္ ပါသည္။သို႔ေသာ္ ကြၽန္ေတာ္ ဘာလုပ္ရမလဲမသိပါ။သူငယ္ခ်င္းေတြ အလုပ္လုပ္ ထြက္ၾကတာ အားက်စရာပင္ ျဖစ္သည္။ဒီတစ္ေခါက္ျပန္လာတာ မိဘ ကို ဘယ္ေလာက္ကန္ေတာ့တာေလ ဆိုတဲ့ အေျပာမ်ိဳး ျဖင့္ တျခားမိဘ ေတြ လို အေမ့ကိုေပ်ာ္ေစခ်င္သည္။တျခား အေမ ေတြကို ဂုဏ္ယူဝံ့ႂကြား ေျပာေစခ်င္သည္။
"အေမ သား ထြန္းကို တို႔နဲ႔ ရန္ကုန္ကို အလုပ္႐ွာဖို႔လိုက္ခ်င္တယ္"
"အံမယ္ နင္ကဘာလုပ္တတ္လို႔တုန္း"
"ဟာ အေမ ကလည္း ဒီလိုပဲ လုပ္တတ္သြား မွာေပါ့၊သားက ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးသား ဆိုေတာ့ အလုပ္တစ္ခုခုေတာ့ ရမွာပါ"
"နင္လို ငပ်င္း ဘယ္သူ ကအလုပ္ခန္႔မွာလဲ"
"သားႀကိဳးစား လုပ္မွာပါ အေမ ရာ ၊သားကို သြားခြင့္ေပးပါေနာ္ ၊အလုပ္ မရ ရင္လည္း အေမ့ ဆီျပန္လာမွာေပါ့"
"ေအးပါ ၊ေအးပါ ဘယ္ေန႔သြား မွာလဲ ႀကိဳေျပာ လမ္းစရိတ္ ကႀကိဳ႐ွာထား ရမွာ "
အေမ မွာတားမရလို႔ ခြင့္ျပဳလိုက္ရေသာ္လည္း ၊သက္ျပင္း ႐ွည္႐ွည္ေတြ ခ်ၿပီး မခြဲရေသးေသာ သားကို ႀကိဳလြမ္းေနသလား ထင္မိသည္။
" အေမ့ ေမတၱာ အစုန္မွာ သားေမ်ာမေနခ်င္ေတာ့ လို႔ပါအေမ၊
သားေမတၱာ ေတြ ဆန္တတ္ႏိုင္ဖို႔ သားႀကိဳးစား မွာပါ အေမရယ္" ဟုစိတ္ထဲက သာတီးတိုး ေရရြတ္မိသည္။
"အေမ တစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္ပါ့ မလား အေမ"
"ေအာင္မယ္ သြားခါနီးလာခါ နီး ငါ့အတြက္ စိတ္ပူ မေနနဲ႔၊ နင္က ငါ့ကို ဘာမ်ား ဝိုင္းကူ ဖူးလို႔လဲ၊ ကိုယ့္လမ္း ကိုယ္သာ ေျဖာင့္ေျဖာင့့္သြား ၊ကားဂိတ္ေတာ့ လိုက္မပို႔ေတာ့ဘူး ၊မုန္႔လုပ္ဖို႔ ေစ်း သြားဝယ္ရဦးမယ္"
"ဟုတ္ သား အေမ့ ကို ကန္ေတာ့ ခဲ့မယ္ေနာ္"
"ေအး ေအး ကန္ေတာ့ ၊မိဘ ကန္ေတာ့ ရမွန္း ခုမွသိေတာ့တယ္ ၊ဆုေတာ့ မေပးတတ္ဖူး ေအ ၊ ငါ့သားေလး သူေတာ္ေကာင္း နဲ႔ ေတြပါ ဆံုပါေစ ေတာ္"
ေျပာေျပာ ဆိုဆို အိမ္ေနာက္ေဖး တန္းဝင္ သြား တဲ့ အေမ့ ေက်ာျပင္ေလး သိမ့္သိမ့္တုန္ေနသည္။ က်လာတဲ့ မ်က္ရည္ ကို ဆြဲသုတ္ ၿပီး အေမ့ ကို ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။
"အေမ သားသြားေတာ့မယ္ ဗ်ိဳ႕"
"ေအး ေအး"
အေမ့ ႏႈတ္ဆက္ သံ မွာ ႐ႈိက္သံေတြပါ ေနသည္။
" ၾကမ္းၾကမ္း တမ္းတမ္း ဘဝ ကို ျဖတ္သန္း ေနရ ေပမဲ့ ၊သားအေပၚ ထားတဲ့ ေမတၱာတရား ကို သားနားလည္ပါတယ္ အေမရယ္"
ရန္ကုန္ မွာ ေရာက္ေနႏွင့္ၿပီးသား သူငယ္ခ်င္း မ်ား၏ အဆက္အသြယ္ျဖင့္ လစာ သင့္တင့္ေသာ အလုပ္ တစ္ခုရ ရိွခဲ့သည္။ အေမ့ အိမ္မွာ လို ေနဖင္ထိုးေအာင္ အိပ္ခြင့္မရေတာ့ပါ။ ပါလာတဲ့ ေငြေလး ျခစ္ကုတ္ ၿပီးေနရတာေၾကာင့္ လက္ဖက္ရည္ တစ္ခြက္ကို ေသာက္ဖို႔ ခ်င့္ခ်ိန္ ေနရသည္။ ေပတူးေနေအာင္ဝတ္ထားတဲ့ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ အထူႀကီးေတြကို အေမ့ လက္ေသးေသးေလး ေတြ ဘယ္ေလာက္အားစိုက္ခဲ့ရလဲ ဆိုတာ ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္လာသည္။ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ခ်က္ထားတဲ့ အေမ့လက္ရာ ကို ေခ်းမ်ား ခဲ့ဖူး ေသာ္လည္း ဘဲဥ ခ်ဥ္ဟင္း တစ္ခြက္ ျဖင့္ ထမင္းၿမိန္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနရၿပီ။ အေမ့၏ ဝါးကပ္ အိမ္ေလး အတြင္းမွာ လံုျခံဳ ေႏြးေထြးစြာ လူးလိမ့္ အိပ္ခဲ့ရျခင္း အရသာ ကို ေက်ာတစ္ခင္းစာ ေနရာေလး မွာ အိပ္ေပ်ာ္ဖို႔ ႀကိဳးစားရင္းသိခဲ့ရၿပီ။တနည္းအားျဖင့္ အေမ့ အေပၚ အမွီခိုကင္းစြာ ရပ္တည္ဖို႔ ႀကိဳးစားခြင့္ ရခဲ့သည္။
အေဝးသင္ အနီးကပ္သင္တန္း တတ္ရန္ အလုပ္မွ ခြင့္ တစ္လ ရသည္။ စုထားတဲ့ ပိုက္ဆံေလး ေတြ ထုတ္ေရၾကည့္သည္။ေက်ာင္းစရိတ္ အတြက္ လံုေလာက္ သည္။ အေမ့ကို ကန္ေတာ့ရန္ နည္းနည္း ဖယ္ထားလိုက္သည္။ ေက်ာင္းမသြားခင္ အေမ့ ဆီအရင္ သြားကန္ေတာ့ ရမည္ ဟု စိတ္ကူးလိုက္သည္။ အေမ့ ဝမ္းသာေနမွာပဲ ဟု စိတ္ကူးႏွင့္ ၾကည္ႏူးမိသည္။ ပထမဆံုး အေန ျဖင့္ အေမ အေပၚ ေက်းဇူးဆပ္ႏိုင္ မည့္ ဆန္ေရ အတြက္ ႀကိဳတင္ ေပ်ာ္ရႊင္မိသည္။
"အေမ သံုးခ်င္ရာ သံုးဖို႔ သား ကန္ေတာ့ တာ အေမ"
"နင့္ ပိုက္ဆံ ငါမသံုးပါဘူး ၊လိုတဲ့ အခ်ိန္ျပန္ေတာင္း ငါသိမ္းထားေပးပါ့မယ္"
"အေမ ကလည္း အေမ့ ကိုကန္ေတာ့ ဖို႔ သားက ဖယ္ထားတာပါ"
"ေအးပါေတာ္ ေအးပါ သာဓုပါေတာ္"
စာေမးပြဲ ေျဖၿပီး ရန္ကုန္ ျပန္ခ်ိန္မွာေတာ့ စရိတ္မေလာက္လို႔ အေမ့ ဆီ က လမ္းစရိတ္ျပန္ေတာင္းခဲ့ရသည္။ အေမ ကေတာ့ ႀကိဳသိေနသလိုပင္။ ကန္ေတာ့ထားတဲ့ေငြေလး အထုတ္ေတာင္ မျဖည္ရေသး ျပန္ေပးလိုက္သည္။
"အေမ့ကို ေနာက္ႏွစ္ ျပန္လာခါ မွ မ်ားမ်ား ကန္ေတာ့မယ္ ေနာ္"
အေမ ကေတာ့ ဘာမွ ျပန္မေျပာပါ။ ခြဲခြာ ရဦးမည့္သား ကိုသာ မ်က္ရည္ ဝဲဝဲ ၾကား က ျပံဳးၾကည့္၍ ေနသည္။ ေရစုန္ ကို ဆန္ဖို႔ တကယ္ မလြယ္ပါ။ဒီထက္ပို ႀကိဳးစားဖို႔သာ ရိွေတာ့သည္။
အေမ့အိမ္ ကိုလြမ္းေသာ္ လည္းမျပန္ျဖစ္တာ ၾကာခဲ့ၿပီ။ေက်ာင္းမၿပီးခင္ ႏွစ္မ်ား တြင္သာ ေက်ာင္းတတ္ျပန္ရင္း အေမ့ဆီ ျပန္တတ္သည္။ ျပန္တိုင္းလည္း အေမ့ကသာ ျပန္ေပးလိုက္ရသည္သာမ်ားသည္။ ဒီဘက္ႏွစ္ေတြ မွာ ျပန္ခ်င္စိတ္ သာရိွေသာ္လည္း မျပန္ျဖစ္ခဲ့ပါ။ဘဝတတ္လမ္း အတြက္ သာတစိုက္မတ္မတ္ အားထုတ္ႀကိဳးပမ္းခဲ့မိသည္။ အေမ့အတြက္ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေထာက္ပံံမေပးႏိုင္ခဲ့ပါ။ ဖုန္းဆက္ စကားေျပာ တိုင္း အေမ အဆင္ေျပပါတယ္ ဆိုတဲ့ စကားတစ္ခြန္း ကိုသာ အျမဲ ေျပာတတ္သည္။ ေနမေကာင္း ျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္မ်ားဆို အေမ့ကို ပို လြမ္းသည္။ အေမ့ အိမ္မွာဆို ေနမေကာင္းျဖစ္တိုင္း မတိုက္ရတဲ့ လွည္း က က်ိဳး ေနေတာ့ တာပဲ ဟု တတြတ္တြတ္ ေျပာတတ္ေသာ္ လည္း ၾကင္ၾကင္နာနာျပဳစုတတ္တဲ့ အေမ ျဖစ္သည္။ ဒီတခါ ေနေကာင္းရင္ ေတာ့ ခြင့္ယူ ၿပီး ျပန္ဦးမည္ ဟု စိတ္ကူးမိ ေသာ္လည္း စိတ္ကူး ႏွင့္သာ ၿပီးဆံုးသြားတတ္သည္။ အလုပ္ ကိစၥ အေရးႀကီး ေနသည္က မ်ားေနသည္။ အခုဆို အလုပ္ထဲ မွာ လည္း ေနရာ အတန္အသင့္ ရေနၿပီ ျဖစ္သည္။ ဒီတခါ အလုပ္ကိစၥ ႏွင့္ လမ္းၾကံဳတဲ့ အခါ အေမ့ ဆီ ဝင္ျဖစ္ေအာင္ ဝင္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားလိုက္သည္။
"အေမ ၊အေမ "
"ဟဲ့ေကာင္ေလး အေၾကာင္းမၾကား ဘာမၾကား နဲ႔ ၊ အမေလး အေမ့ဆီ လာဖို႔ သတိရေသးသားပဲ"
"ဟုတ္တယ္ အေမ အလုပ္ ကိစၥ နဲ႔ လာရင္းမို႔ ၊ မေသခ်ာလို႔ ဖုန္းမဆက္ထားျဖစ္တာ"
အေမ့ ကို တင္းတင္း ဖက္ထားရင္း အေမ အေတာ္ ေလး အိုစာ သြားသည္ကို သတိထားမိသည္။ အေမ တစ္ေယာက္တည္း ႐ုန္းကန္ေနရတဲ့ အေမ့အတြက္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိသည္။ ဒီတစ္ခါ ရန္ကုန္ျပန္ ေရာက္တဲ့ အခါ ေနရာစီစဥ္ၿပီး အေမ့ ကို ေခၚထားရမည္။
"အေမ့ကို သားကန္႔ေတာ့ဖို႔.......ဟာ သြားၿပီ"
"ဘာျဖစ္တာလဲ သား"
"အေမ့ ကန္ေတာ့ ဖို႔ သိမ္းထားတဲ့ ေငြေလး နဲ႔ သားအလုပ္ ကေငြ ေတြ အားလံုး ခါးပိုက္ႏိႈက္ ခံလိုက္ရၿပီ အေမ"
"ဟုတ္ရဲ႕လား ေကာင္ေလး ရယ္ ေသခ်ာၾကည့္ပါဦး၊ငါ့ ကန္ေတာ့ဖို႔က အေရးမႀကီးပါဘူး"
"တကယ္ပါ အေမ ဟူး... အလုပ္က ေငြ ေတြ ျပန္မအပ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ သြားၿပီ အေမေရ ၊အလုပ္က အခု မွ အဆင္ေျပမယ္ ရိွေသး"
"မင္းေငြ ကဘယ္ေလာက္ေတာင္တုန္း ဟဲ့ ေကာင္ေလးရဲ႕ ၊ မင္း မသံုးေတာ့တဲ့ ထင္းရွဴး ေသတၱာ ခြံ႔ေလး ထဲ မင္း ထြက္သြားကတည္းက မင္းအတြက္ ေပးရမဲ့ လက္ဖက္ရည္ဖိုး တစ္ေထာင္ ၊တစ္ေထာင္ ထည့္ထားတာ ဘယ္ေလာက္ ရိွလည္းေတာ့မသိဘူး၊ မင္း စထြက္သြားတဲ့ ဆယ္ႏွစ္ ေက်ာ္ေက်ာ္ တစ္ရက္ မွ မပ်က္ဘူး ၊ ေရာ့ ေသာ့ သြားဖြင့္ ၾကည့္လိုက္"
"ဗ်ာ"
စိုးရိမ္ စိတ္ကေန ဝမ္းနည္း စိတ္ အျဖစ္ ႐ုတ္ခ်ည္း ေျပာင္းလဲ သြားသည္။ အေမ့ အတြက္ ဘာမွ လုပ္မေပးႏိုင္ခဲ့ေပမဲ့ အေမ ကေတာ့ လက္ဖက္ရည္ ဖိုးေပးတာ တစ္ရက္မပ်က္ခဲ့ဘူးတဲ့ ။မ်က္ရည္ေတြ ထိန္းခ်ဳပ္မရေတာ့ ။အေမကိုေျပးဖက္ ၿပီး အားရပါရငိုခ်လိုက္သည္။
"အေမ ရယ္"
"ဟဲ့ ေကာင္ေလး ဘာျဖစ္တာတုန္း သြားယူေလ ၊ေျသာ္ဒီကေလးနဲ႔ ၊ကေလးစိတ္ ကိုမကုန္ေသးဘူး"
အေမကေတာ့ ဘာမွ မျဖစ္သလို ခပ္ေအးေအးပင္ ျဖစ္သည္။
"အေမ သား သြားေတာ့မယ္ေနာ္၊ ဒီတစ္ခါ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္လို႔ ေနစရာ စီစဥ္ၿပီး ရင္ အေမ့ ကိုသားလာေခၚလွည့္မယ္ေနာ္"
"ေနပါေစ သားရယ္ အေမ ဒီမွာပဲ ေနတတ္ပါတယ္"
"အေမ ကို သားေမး စရာရိွတယ္"
"အေမ သိမ္းထားတဲ့ ပိုက္ဆံေတြ ဘာလုပ္ဖိုလဲ ဟင္"
"အစ ကေတာ့ မင္းကို လက္ဖက္ရည္ဖိုး ေပးခ်ိန္ေရာက္ရင္ သတိရတာ နဲ႔ ထည့္ထည့္ထား တာ၊ သိပ္မၾကာခင္ မင္းျပန္လာ မွာပဲလို႔ ထင္ေနတာ"
စို႔ လာတဲ့ မ်က္ရည္ စေလး ကိုသုတ္ၿပီး အေမ ဆက္ေျပာသည္။
"ၾကာလာေတာ့ မင္းမလာ ေတာ့တာ သိေတာ့ ၊မင္းမိန္းမ ယူတဲ့အခါ ေတာင္းေပး လို႔ရေအာင္ဆိုၿပီး ဒီတိုင္းပဲ ဆက္ၿပီးထည့္ေနခဲ့တာ "
"အခု သားမိန္းမ ယူမယ္ဆို ေတာင္းေပးစရာ မရိွေတာ့ဘူးေပါ့ ေနာ္ အေမ"
အေမကို ဝမ္းနည္းစိတ္ေလ်ာ့သြားေစရန္ စ လိုက္သည္။
အဲဒီေတာ့ အေမ က ျပံဳးၾကည့္ ၿပီး
"ရိွတာေပါ့ ေကာင္ေလးရယ္ အေမ့ အိမ္ဝိုင္း ေလး ေရာင္းၿပီး ေတာင္းေပးမွာေပါ့၊ ၿပီးရင္ အေမ က လူအိုရံု သြားေနလိုက္ရံုပဲ"
အေမ့ ေမတၱာ ကို စူးစူးနစ္နစ္ ေတြ႔ လိုက္ရသည္။ အေမ ဆိုတာ မွန္းဆ ၾကည့္လို႔ မရႏိုင္တဲ့ အနႏၱေမတာၱ ႐ွင္ဆိုတာ သိလိုက္ရသည္။ အေမ့ေမတၱာ ကို အရင္ကတည္း ကနားလည္ခဲ့ ေသာ္လည္း တေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ မွာ ျပန္လည္ေပးဆပ္ႏိုင္မည္ ဟု ထင္ခဲ့သည္။ ခုေတာ့ နားလည္လိုက္ၿပီ။ အေမ့ ေမတၱာ စုန္ေရ ဟာ ဘယ္လိုဆည္မ်ိဳးႏွင့္မွဆန္တတ္ စီးဆင္းေစ ဖို႔ တတ္ႏိုင္မည္မထင္
Credit Shine Wana
22.10.2016
Via..ko tun wai

0 comments:

Post a Comment

စာမေရးျဖစ္ေတာ့တာေၾကာင့္ က်ေနာ္ႀကိဳက္ၿပီး ဖတ္ေစခ်င္တဲ့စာေလးေတြကို တင္ထားပါတယ္ဗ်ာ

Followers

Total Pageviews

အမွာပါးစရာမ်ားရွိေနရင္

Pop up my Cbox

Blog Archive

အက္ဒမင္

ရွာေဖြေလ ေတြ႔ရွိေလ

စာေပျမတ္ႏိုးသူမ်ား

free counters
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...